Loading..
Processing... Please wait...

Product was successfully added to your shopping cart.



2017 Pintax cvba. All Rights reserved.
 
0 item(s) - €0.00

Recently added item(s)

You have no items in your shopping cart.

gulliver

Peter Van Coppenolle

Gulliver''s uitstap naar Balnibarbi

Wie het Global Warming verhaal nog gelooft, woont niet in deze wereld. Zeker geen droogte en hittegolven, maar langere winters, kortere zomers, extreme omstandigheden zoals windhozen, hagelbuien en overstromingen vallen ons te beurt. Een astrophysicus van London''s Imperial College ontwikkelde in 1979 een weerkundig-technisch model waarbij hij maanden op voorhand het weer wist te voorspellen. Verzekeringsmaatschappijen, landbouwers, filmploegen en iedereen die baat had om maanden op voorhand inzicht over het weer te verwerven vormen nog steeds een lucratieve en dankbare klantenbasis. Piers Corbyn''s klimaatmodel hangt af van zonne-activiteit, elektromagnetische verstoring van de ionosfeer, invloed op de straalstroom en andere leuke weetjes uit de astrofysica, waar meteorologen zich niet aan wagen. Hij kende het gezegde "put your money where your mouth is". Hij werd dan ook verbannen voor het leven bij de weddenschapskantoren in Engeland waar hij zijn theoretisch model aan de praktijk toetste omdat hij tussen 80% en 99% accuraat kon voorspellen. Zijn model kan men nauwelijks beschouwen als een goeie gok, waarbij hij 50% kans had om juist te gokken. Hij had dus "beet".  

Toen CO2 verantwoordelijk werd gesteld voor schadelijke weersverandering, heeft Corbyn hartelijk gelachen. Hij wist beter en kon dat bewijzen. Helaas, de levenslange verbanning gelde ook voor een andere formidabele tegenstander: de ongenaakbare publieke opinie, aangevoerd door demagogen. Het IPCC had blijkbaar data vervalst. Toch kon dit een onkritische meute niet van de wijs brengen. De gedachtenpolitie vervolgt Piers onversaagd, ook al is hij de enige die recht in zijn schoen staat. Vervalsing is strafbaar in dit leven, tenminste voor sommigen. Als u en ik ook maar in het minst iets vervalsen, dan zullen we ons dat heugen. Maar als de klimaatmodellen van de IPCC wetenschappers zich niet schikken naar de werkelijkheid, dan passen ze de ''werkelijke data'' even aan. Geen strafproces, geen schandaal of verontschuldigingen.

Dat gebrek aan integriteit heeft gevolgen voor ons gewone stervelingen die nu mooi C02 taks betalen en failliete windmolenparken subsidiëren. Meer nog, nu zelfs de klimaatwetenschappers openlijk afstand nemen van de leugens, worden juist zij in een kwaad daglicht gesteld. Nu zijn zij het die men in de gevangenis moet gooien voor misdaden tegen de mensheid nog wel, alleen maar omdat ze twijfelen aan de dogma''s en ideologieën en de integriteit van enkelen die decadente vergoedingen opstrijken om klimaatverandering ''te bewijzen'' tegen de realiteit in. Een ongekeerde wereld zoals Gulliver mocht ervaren.

Ochlocratie of het grote gelijk van de meerderheid

Jonathan Swift hekelde met Gulliver de aanpak op het eiland Balinibarbi, waar wetenschappers zich loos houden met irrelevante navorsing, waar aannemers huizen bouwen en beginnen vanaf het dak in plaats van de fundamenten en waar de tijd gemeten wordt door een nogal meegaande klok. Niemand die kritische vragen stelde of zelfs durfde stellen. In zo''n intolerant ''klimaat'' is het moeilijk werken. Ongeveer vijfhonderd jaar geleden liet de Kleine IJstijd zich gelden, net zoals nu. Dezelfde (langetermijn) weerpatronen, afkoeling en mislukte oogsten, toen met hongersnoden als gevolg. Landbouwers kreunden onder de kortere seizoenen en hevige omstandigheden.onweer In een sfeer van apocalyptische onweders vond een strijd plaats die wij nu als het begin van de Eeuw van de Verlichting aanduiden. Natuurgeweld aan de ene kant en intolerantie aan de andere kant: revolutie, intimidatie, beeldenstormen, Luther, Calvijn, etnische zuiveringen, Spaanse Inquisitie, Reformatie en Contrareformatie, heksenjachten en jodenvervolgingen...allemaal gekenmerkt door hetzelfde DNA: de innige overtuiging dat de hele samenleving moest aangepast en hermaakt worden, naar hun inzicht. Tegen elke kost. Technologie bracht vooruitgang en de toekomst leek rooskleurig. Immers, wetenschap bevrijdt de mens uit dit ''aards tranendal''; bevrijding van verdrukking en mondaine schaarste ligt in het verschiet. Het utopisch maakbaarheidsidee (gekend onder de Engelse benaming ''social engineering'') is veel ouder dan 1968, de sexuele revolutie, het Liberalisme of het Marxisme. Ze danken hun geboorterecht aan de Verlichting, meer in het bijzonder aan mensen zoals Hume, Newton, Pasteur, Voltaire, Rousseau, Hobbes, Bodin en anderen.

Ideologen maken dankbaar gebruik van stemmingmakerij om de publieke opinie te sturen en zo kritische analyses te vermijden. Rede en realiteitszin ontmaskeren elke ideologie als per definitie intellectueel oneerlijk omdat de onderliggende redenering onhoudbaar zal blijken, indien gebaseerd op iets anders dan de realiteit. Voorbeelden genoeg: de werkelijkheid heeft de klimaatideologen ingehaald. De val van de USSR en de Berlijnse muur heeft het marxisme als onhoudbare ideologie ontmaskerd. De overtuiging van sommige ideologen dat een (klassen)strijd onontbeerlijk is om utopia waar te maken, staat helemaal haaks op het idee van debat, rede en kritische analyse. De sociale consequenties van gewelddadige ideologieën om de maakbaarheid van de gemeenschap in een bepaalde richting te manipuleren kennen vandaag een hoogtepunt in het Midden Oosten.

Stemmingmakerij, publieke opinie-sturing en al dan niet religieuze propaganda is slechts mogelijk met klinkende slogans voor het doelpubliek en intolerantie jegens dissidenten. Politieke correctheid 1 , multiculturalisme, antiracisme, anti-man-feminisme horen onder deze noemer. Complex taalgebruik door propagandisten verdoezelt de verdraaiing van de realiteit in een wereld op zijn kop.2 In die verdraaing van de werkelijkheid, verkocht als rationele wetenschap, is niet de zon maar de CO2 producerende burger verantwoordelijk voor het aards klimaat en de aangekondigde rampzalige gevolgen. Wie ook al iets anders beweert, verdient de straf van een land- nee wereldverrader: opknoping aan de hoogste boom! 3 Tolerantie staat niet in hun woordenboek. Morele en zelfs wetenschappelijke standaarden gelden niet voor hen, wel voor de anderen.

De ''wetenschap'' kreeg na de Verlichting een religieus en zelf ideologisch karakter. Universiteiten, als bolwerken van wat voor wetenschap moet doorgaan, bieden weinig weerstand. Elke mogelijkheid om een kritische gedachte in de rede te ontwikkelen zal door onderwijshervormingen, desnoods opeenvolgende, vakkundig worden bijgestuurd en de socialisering van het individu als rechtdenkend staatsburger begint op jonge leeftijd.4  Kinderen zijn het makkelijkst te ''socialiseren''. Studenten het volgende doelwit.5 Democratisering van het onderwijs heet dat dan, met felicitaties aan de uitvinder van deze aanvaardbaar klinkende onzin. 6

De politiek filosoof Leo Strauss had een hekel aan modernistische propaganda. Dit stond immers haaks op zijn filosofie van de rede. Na zijn dood in 1972 hebben krankzinnige criminelen Strauss uitgeroepen tot grondlegger van het "neoconservatisme". In Europa beter gekend als "neoliberalisme". In zijn boek ''De neoliberale strafstaat'' haalt Bleri uit naar mistoestanden die volgens hem te wijten zijn aan het kapitalisme. Zijn boek is niet het eerste dat handelt over de wildgroei en wantoestanden geschapen door een ongeleid neoconservatief projectiel. Elk woord van Strauss is immers door ideologen na zijn dood "geïnterpreteerd", zonder mogelijkheid van Strauss om zich te verdedigen. Maar Bleri was niet de eerste. Michel Chossudovski schreef in 2003 al over de globalisering van de verarming, een thema dat Bleri ook nauw aan het hart ligt. Grondoorzaak volgens Chossudovski is de kleptocratie die de macht handhaaft door de bevolking met desinformatie te misleiden en hen te doen betalen voor het voorrecht. Wellicht was Chossudovski niet de eerste en Bleri zal niet de laatste zijn.

De verrechtvaardiging van eigen geweld met een ideologie gebaseerd op een hardhandige klassenstrijd of een bestrijding van sociale ongelijkheid is een gevolg van een misplaatst geloof in de maakbaarheid of hervormbaarheid van een gemeenschap. Andere ideologieën maken net zo goed misbruik van de verwerping van de rede of de verwerping van de realiteit van de menselijke beperkingen en streven onder een andere vlag naar dezelfde maakbaarheid. "Gelijkheid", "vrijheid" en andere slogans moeten de bevolking sensibiliseren. Elke zichzelf respecterende politieke beweging maakt hiervan gebruik. Het resultaat is altijd hetzelfde: de realiteit heeft zin voor humor. Wie de aard van een samenleving wil veranderen, vernietigt de bestaande en maakt een andere samenleving. Voor die vernietiging van de bestaande samenleving draaien de gewone mensen op voor de financiële en sociale kosten van die grootse plannen die zelfingenomen leiders koesteren. En dan hebben we het nog niet over de vraag of de vernietiging en reconstructie wel de goedkeuring wegdraagt van hen die alles moeten ondergaan. De (zelf-aangestuurde) publieke opinie kan bezwaarlijk als intellectueel eerlijk referentiepunt ingeroepen worden ! 

Beschuldigde, sta op !

De aanval van Bleri op wat hij het kapitalisme noemt is wel te begrijpen, zolang hij kapitalisme definieert als een door criminele gangsters gekaapte samenlevingsvorm, vermomd in een dekmantel van neoliberale ideologie. Maar hij definiëert kapitalisme niet. Hij definiëert ook neoliberalisme niet. Uit zijn boek kan men het wel opmaken. Alleen kan dat aanleiding geven tot verwarring. Daarom ga ik uit van zijn beste bedoelingen. Geconfronteerd met de vraag  wie dan wel verantwoordelijk treft voor de wansituaties die Bleri terecht aanklaagt, kan ik slechts mijn eigen analyse aanbieden. Gelet op de ideologie van de maakbaarheid gevormd tijdens de Verlichting die bestaande instituten van de samenleving revolutionair van de hand deed, is het kapitalisme zelf slachtoffer en niet dader. Het is net zo onzinnig om het mes als werktuig te beschuldigen van moord in plaats van de menselijke dader.

Kapitalisme is een onbepaald en inhoudelijk gecontesteerd begrip. Veiligheidshalve definiëer ik kapitalisme als een samenlevingsvorm die uitgaat van de realiteit van ouder worden en sterven, van eigendom en handhaving van eigensdomsrecht. Kapitaalaccumulatie tijdens een vruchtbaar leven maakt de handhaving van een persoonlijke levensstandaard mogelijk wanneer veroudering en aftakeling onvermijdelijk toeslaan. Tijdens de accumulatiefaze kan, dankzij de handhaving van eigensdomsrecht, het kapitaal interest opbrengen terwijl derden (ondernemers en innovatieve uitvinders) dit kapitaal tijdelijk productief aanwenden. En uiteraard met wat interest op het einde van de termijn aan de eigenaar teruggeven. Kapitalisme veronderstelt bijgevolg een rekeneenheid (aangereikt in de veertiende eeuw door Luca Pacioli) die samenvalt met de geldeenheid. De kerkelijke leer over woekerwinst stond lange tijd in de weg van de filosofische verrechtvaardiging van interest. Bij de studie van het fenomeen interest zal men onmiddellijk stuiten op de vraag wat interest (on)mogelijk maakt.

De ontwikkeling van handelsvennootschappen enerzijds en de accumulatie van kapitaal anderzijds lieten een ongeziene constellatie van (economische en vele andere menselijke) activiteit toe. Zonder interest kan men niet uitgaan van leningen of obligaties op langere of kortere termijn, waarmee investeringen konden plaatsvinden. Zonder de leningen is er ook geen sprake van tewerkstelling. De derde-ondernemer en de derde-uitvinder blijven verstoken van middelen in de afwezigheid van interest en in de afwezigheid van een solide kapitaalmarkt. Hun toegevoegde waarde zal bij gebrek aan interest, nooit ten voordele van de gemeenschap komen. De kapitalist en de handelsvenootschap, niet als persoon maar als maatschappelijke rol, bevorderen daarentegen werkgelegenheid en sociale welvaart door hun rol in het als tussenpersoon tussen ondernemer, uitvinder en kapitaalverstrekker. Zij laten immers toe, in de mate van het mogelijke, dat uitvinder en ondernemer hun talenten kunnen ontplooien. Daar heeft de kapitalist, de ondernemer, de uitvinder en de spaarder baat bij. De ondernemer maakt winst, maar in de plaats geeft hij ook iets terug. Niemand die ooit beweerd of bewezen heeft dat die welvaart voor ieder gelijk zou zijn of zou moeten zijn. (Dat "zou moeten zijn" is natuurlijk ideologie in plaats van realiteit). Bovendien ontvouwt dit systeem zich spontaan zonder enige dwang. De rol van pariah die men de kapitalist heeft toebedacht is volledig toe te schrijven aan gewilde onkunde en sloganeske verdraaiing van de werkelijkheid van ideologische geinspireerde "wetenschappers". Eerlijkheidshalve is dit ook maar een halve waarheid. Want ook kapitaal-accumuleerders gaan niet zonder meer vrijuit.

Toen Darwin poneerde dat het menselijk ras mogelijk een dierlijke in plaats van goddelijke oorsprong had, sprong ene Herbert Spencer op Darwin''s revolutionaire kar. Hij lanceerde het begrip ''survival of the fittest'' en poneerde dat inferioriteit (en ook superiorteit) erfelijk was. Het duurde niet lang of Marx predikte verontwaardigd revolutie op sterkte van Darwin''s evolutieleer. Geletterde en andere idioten hadden dit begrip een eigen draai gegeven en geoordeeld dat de in armoede levende massa niet beter verdiende. In het leven waren er slechts twee partijen: de peren en zij die peren eten. De "elite" wist haar positie wetenschappelijk verrechtvaardigd. Het is dan ook geen toeval dat de negentiende eeuw gekenmerkt werd door arrogante zelfvoldane bourgoisie en een groeiende massa analfabeten die het hard te verduren kregen. Ja, ook mijn grootvaders hoorden bij die laatsten. Hun karaktersterkte liet hen niet toe te klagen. Zij stonden bij elke tegenslag weer op. En de boer, die ploegde voort...

Twee maten, twee gewichten

Overtuigd van zijn eigen door Darwin en Spencer wetenschappelijk bewezen superioriteit, voerde het ene vorstenhuis oorlog tegen het andere en beiden verzochten of eisten financiering van hun ego of hun hobby bij de financiële tussenpersonen, die het pensioenvermogen van de werkende bevolking onder hun hoede hadden. Met Nietzsche die God onbeschaamd had doodverklaard, lag de weg van het moreel nihilisme open. Geheel toevallig zal het zeker niet zijn dat de financiële tussenpersonen het papiergeld, waarvoor een centrale bank nodig was, spoorslags hadden heruitgevonden, dit keer met bescherming van hun investering door de Staat, of ten minste haar onderdanen-belastingplichtigen.7

Met dank aan de centrale emissiebanken kijken we dan ook terug op een lange en deugdoende periode van grote oorlogen en diepe ellende voor de Europese en inderdaad de wereldbevolking. De welvaart van de industriële revolutie zou er wellicht ook zonder die centrale banken gekomen zijn, maar nu God toch dood was, kon men de geschiedenis straffeloos herschrijven. Nu betuigen wij eeuwige dankbaarheid aan Grote Winnaars van de Gerechtvaardigde Oorlog en betwijfelt niemand in beleefd gezelschap het nut en integriteit van De Nationale Bank. De V.S.A. heeft pas in 1913 een centrale bank ''gekregen'' na een genadeloze uitputtingslag waarbij de zilveren munten van de werkende bevolking opgeofferd werden om aan te tonen dat banken onontbeerlijk zijn om een crisis te overkomen. De catastrofe van de zilvermunt ontwaarding, waarvan de kleine man het grootste slachtoffer was, werd bekroond met een roof van epische proporties: de instelling van een nationale economische motor, die papieren briefjes als brandstof verbruikt, net alsof drieduizend jaar geschiedenis nooit heeft bestaan. Met de maakbaarheid van de samenleving in het achterhoofd, wordt de publieke opinie immers net zo "gemaakt". Dissidenten niet welkom. Edward Bernays, neef van Freud zorgde voor de invulling van de details. Over de maakbaarheid van de publieke opinie en de macht van de massa kende Joseph Goebbels alles. En Milton Friedman zag dat het goed was.

Het spontaan uit de as van het West-Romeinse Rijk opgerezen kapitalistische systeem, versterkt door Pacioli ''s uitvinding van het dubbel boekhoudsysteem in de veertiende eeuw, die het westen een ongekend voordeel toegespeeld heeft in de ontwikkeling van wereldhandel en welvaart, werd nu door doctrinaire ideologen gegijzeld en heringericht. Het toppunt van dit moreel nihilisme vindt men terug vanaf de Franse revolutie tot de neoliberale strafstaat van vandaag, met Hitler, Pol Pot en Stalin ertussen. Elke ideologie, liberaal, marxistisch of anderzinds zou in haar ijver om de wereld te veranderen toch tegen de muur van de realiteit lopen. Om gezichtsverlies te vermijden is een repressie van dissidenten dan onvermijdelijk. Vroegtijdige ontmaskering doet immers te veel denken aan het verhaal van de keizer zonder kleren. Het is dan ook een ondankbare taak om de publieke opinie die al zolang geconditioneerd werd om te geloven dat een emissiebank met papiergeld de motor van de economie vormt en sybool staat voor ''vooruitgang'' en emancipatie, te doen inzien dat juist die vermaledijde hypothese iedereen blind maakt voor de werkelijkheid. Het is dringend tijd om de opeenvolgende crises te erkennen voor wat ze zijn: de verbreking van een valse belofte dat er dankzij emissiebanken nooit meer crisis zou zijn, nu de vooruitgang zo ver stond dat wij eindelijk ons eigen geld konden maken. 8  Met "wij" wordt wel "zij" bedoeld. Zelf geld maken moeten u en ik niet eens overwegen. 

Het bestaan van een centrale bank berust op een misselijk makende ideologie die de hoekstenen van onze samenleving, inclusief het kapitalisme en het oeroude instituut van goed geld, verkracht. In de plaats kwam betutteling van de ''onderdaan'' en het paternalisme van de bevrijder, nu aan de macht. De staat kan alles beter en zal alle problemen oplossen. God is dood, de Wetenschap is de nieuwe god en wij hebben wetenschappelijke bewijzen voor onze superioriteit. "Onze" superioiteit, dat is die van de elite en niet die van de onderdaan, burger, markt, stemgerechtigde of rechtzoekende. Let wel, de mens staat niet meer centraal. Zijn benoeming is abstract geworden en elke ''burger'' heeft een half dozijn nummers op zak om zijn bestaan te verrechtvaardigen. 

Volgens het IPCC staat de CO2 producerende mens in de beschuldigdenbank, in plaats van de vervalsers die hand en spandiensten verlenen voor een kleptocratie. Volgens de OESO, de club van belastingheffende bureaucraten, neemt de kloof tussen arm en rijk toe.  Zowaar! Wie had dat gedacht, nu we toch ons eigen geld kunnen drukken?  Het IMF, nog zo''n instelling die haar bestaansrecht alleen met slogans kan verrechtvaardigen, heeft ondertussen bewezen welke heer ze dient. Vraag maar aan de mensen uit Cyprus of aan de Grieken wie dat zou kunnen zijn. Lachen met dit circus is verboten ! Ons eigen gemaakt geld staat symbool voor onze bevrijding van de schaarste! Milton Friedman heeft het gezegd en dan moet het wel waar zijn! Immers, de MBA''s runnen nu op wetenschappelijke wijze onze banken, de bankencommissie en de centrale bank. En die runt -wetenschappelijk verantwoord uiteraard- de economie. Zelfs de publieke opinie wordt wetenschappelijk gemanaged, daar hebben we Freud, psychologen en mijnheer Noël Slangen voor. Welke aardworm waagt het om niet akkoord te gaan met de onweerlegbaarheid van de Wetenschap en de onfeilbaarheid van de Staat?  

Op uw paspoort staat "België". Er had net zo goed een ander land of zelfs "Absurdistan" of "Balnibarbi" kunnen staan. De wereld is door de ideologen op zijn kop gezet. Moraliteit is uw subjectieve opinie, waar wij, de uitverkorenen, ons niet hoeven aan te houden. De wet geld voor iedereen en iedereen gelijk voor de wet. Maar niet voor ons. Er heerst wereldwijd een moreel nihilistische instelling die iedereen vanuit de hoogte beschimpt en denkt "die onnozelaars weten toch niet beter, ondertussen nemen we hun geld. Wij, de superieure uitverkorenen, dicteren de werkelijkheid die iedereen moet aanemen op straffe van sociale heropvoeding of erger. Daar zorgen we wel voor met wat hulp van opinie- en TVmakers. Het instituut "geld" en "kapitalisme" zoals dat spontaan ontwikkelde ter bevordering van de welvaart zal ons worst wezen. Capitalism is evil. L'' état, c''est nous. God is toch dood. Hier, neem nog een briefje van honderd. De yahoo''s betalen, zoals altijd." 9

Doe zoals ik zeg, niet zoals ik doe

Piers Corbyn vecht tegen de windmolens van de onkritische publieke opinie, gestuurd door vakbekwame demagogen, ook al heeft de werkelijkheid klimaatwetenschap ingehaald. Menswetenschappers moeten net zo optornen tegen de verwiskundiging van de humane wetenschappen. Politieke filosofie, een humaniteit bij uitstek, is gereduceerd tot hooguit "opinie" (δοχα) zoals een andere. Gelijkheid van opinie, zelfs als is die onhoudbaar en intellectueel vals. Bleri heeft het bij het rechte eind waar hij de symptomen van een zieke samenleving beschrijft en aanklaagt, omdat de symptomen door de gewone mensen gedragen (moeten) worden. Ik bewonder zijn gevoel voor rechtvaardigheid. Zo''n mensen kan elke samenleving gebruiken. Helaas wijst hij naar het neoliberalisme als (enige) schuldige. In werkelijkheid ligt de oorzaak veel dieper en die is niet alleen terug te werpen op het neoliberalisme als ideologie maar op elke ideologie, ongeacht haar naam.

Elke ideologie stormt in volle vaart en hoogmoed tegen een niets ontziende werkelijkheid aan, wars van elk utopisme over maakbaarheid, stuurbaarheid of plooibaarheid van een spontaan georganiseerde samenleving. Spontaneïteit schiet zogenaamd te kort. Marktfalingen heet dat dan. Het gewraakte kapitalisme krijgt de zwarte piet, in plaats van de idiote demagogen, die arrogant een goedbetaalde staatssubsidie, een ambt heet dat dan, op uw kosten ambiëren. Met de nodige bombarie zullen tegenstanders van de ''grote sprong voorwaarts'' de wind van voren krijgen, complimenten van het regime van de dag. Hun namen spelen geen rol.  Zowel Stalin als Alexander de Grote en elk totalitair regime tussen in, maakten zich schuldig aan de geweldadige onderwerping van wie ook al hen en hun grootste plannen in de weg stond. Het sociale resultaat was toen net zo erg als nu. 

De mens stond vroeger centraal in de samenleving. Maar na de verlichting keerde alles om, zoals Gulliver merkte op zijn trip naar Balnibarbi. De samenleving bepaalt nu de waarde van het individu, blijkbaar. De fiscus in samenwerking met uw bank kennen u beter dan uzelf, hun cijfers over u liegen niet. Big brother meent het goed met zijn little brothers, u en ik. Gelijkheid op alle vlakken, zo luidt blijkbaar de publieke opinie. Man en vrouw waren al gelijk als mens en individu. Blijkbaar sluipt er een slang rond in de tuin van Eden die iedereen het tegenovergestelde doet geloven en ieder tegen elkaar opzet in een epische (klassen)strijd. De elite van de dag, ontheven van die lastige gelijkheid, heeft de touwtjes in hand en bepaalt nu ieders realiteit naar eigen inzicht. Eerlijkheidshalve deden die snoodaards dat voor de Verlichting ook al. Alleen hadden ze toen "slechts" een goddelijke verrechtvaardiging. Na de begrafenis van god, hadden ze een wetenschappelijke verrechtvaardiging! Zoals het briefje dat u kreeg van uw moeder om niet te moeten meedoen aan de turnles, zo heeft Friedman een briefje geschreven voor de bankiers van de staat. Tegen de schandelijkheid van hun wangedrag brengen wetenschappelijke demagogen in dat moraliteit puur opinie is zonder enige wetenschappelijke basis. Moraliteit is immers geen wetenschap, maar opinie zoals een ander. Ha ha Schaakmat!

Waar vroeger de pastoor donderpreken hield tegen de ongelovigen, werden die vakkundig vervangen door demagogen en opiniemakers. Politici betalen die lui voor hand- en spandiensten. Maar wel met uw geld. In hun ogen zijn wij de yahoo''s die Bernard Shaw niet kon luchten. Dissidenten verketteren of belachelijk maken voor hun anti-progressieve ideeën is blijkbaar wel cool. Pesten is dat niet. Leg dat maar uit. Vooruitgang kenmerkt het Modernisme. Elke nieuwe ''legislatuur'' meent het Grote Gelijk aan haar kant te hebben. En elke legislatuur legt een verwilderde bevolking nieuwe en duurdere maatregelen op die uiteindelijk naar Nirvana leiden, zo belooft men toch. Het mag wat kosten om het nieuwe Utopia te scheppen. En dat ligt net om de hoek, weet u wel? Helaas. Vandaar het gezegde: " Als je God wil doen lachen, vertel haar je plannen"...

(...)

Zij die denken dat het gelijktijdig verschijnen zo net voor de Europese verkiezingen van Piketty''s en Bleri''s boek over sociale en andere ongelijkheden, voortspruitend uit het kapitalisme dat wij als maatschappij zonodig met alle middelen dienen te ''bestrijden'' moeten dat toeval  volledig wijten aan hun eigen paranoÏde geest. Of misschien ook niet.

P. Van Coppenolle


Referenties:

1 Zie als voorbeeld hier.

2  Max Horkheimer "The Eclipse of Reason", 1947. Contra: G. Quispel "Gnosis als Weltreligion". 

3 Wetenschap niet alleen als nieuwe god maar ook als nieuwe rechter en beul.

4 Zie Kroniek van een aangekondigde Revolutie.

5 Bijvoorbeeld hier worden kritische en dissidente studenten het zwijgen opgelegd in de Verenigde Staten, the land of the free ? De Obama administratie is gekend voor haar vervolgingen na negatieve facebook posts tegen de overheid.

Paul B. Cliteur, Eric Voegelin''s critique of ideology and the functions of ideology under democratic conditions, Eric Voegelin Society, 2001. 

7 Vandaar de deposito bescherming die banken bedongen jegens de overheid. De relativiteit van die bescherming blijkt overigens zodra men een bedrag wil terugeisen. Denk aan Icelandic Bank en hoe lang het in werkelijkheid duurt om terugbetaling te krijgen van deposito''s van een gefailleerde bank. Dan is het bedrag ook gelimiteerd to 100.000. of minder, afhangend van het land. Tegenwoordig is die bescherming niets meer waard. De beschermheer keert zich tegen de deposant. De Cyprioten weten alles van een bail-in. Het IMF heeft dan ook afgedaan als instelling (een instituut is het niet) met enig moreel gezag.

De onzin over de redenen waarom het instituut "geld" dat al 3000 jaar lang de mensheid diende, met de moderne tijd werd afgeschaft en vernieuwd, treft men aan in de wetenschappelijk klinkende onzin die men op wikipedia soms aantreft. Zoals hier. Rational Wiki is dan ook niet beter, want hoe zouden we immers rationeel moeten het onderscheid maken tussen opinies ?

9 Bernard Shaw is een revolutionair, Fabianist, socialist, imperialist, Stalinist en één van de oprichters van de London School of Economics (LSE). Vriend van Keynes en theatermaker, schreef hij vele stukken, pamfletten en essays met revolutionaire inslag. Hij had een afkeer van het gewone volk die hij "yahoo''s" noemde, zoals in Gulliver''s reis naar het eiland ''Houyhnhnms''.  Een beter voorbeeld van een hypocriete kaviaarsocialist is nauwelijks te vinden. 


Referenties:

Moeder, waarom verarmen wij?

Bezoek van de hertog

Ceci n''est pas un pipe

Kroniek van een aangekondigde revolutie

Video: The Future of our Civilisation is at Stake, by prof. Antal Fekete (op de site van de New Austrian School of Economics)  


Peter Van Coppenolle

Ongelukken komen nooit alleen. In Moeder, waar om verarmen wij? werd het economisch ''wetenschappelijk'' beleid ontleed. Verarming (op het vermogens- of financiële vlak) is een complex probleem met meer dan één oorzaak, dat hoeft weinig betoog. Dit stuk belicht de dieperliggende en wijsgerige grondoorzaak van verarming. Hieronder volgt een betoog met bewijsvoering dat intellectuele en spirituele verarming aan de grondslag liggen van financiële verarming. Een veelheid van ad hoc financiële oorzaken komt daar bovenop, maar zijn niet relevant ten gronde.

Het verschil tussen kennis en wetenschap?

Verscheidene bronnen geven elk hun visie over de oorzaken van verarming. Verarming wordt dan gemeten aan de hand van statistieken in dollars of euro en vergeleken met economische groei of met bevolkingsgroei en dan vergeleken met het verleden....Hier gaat het al mis van bij de start. Ter verduidelijking: theoretische economie valt onder de noemer menswetenschappen. Belangrijk hierbij is dat menswetenschappen geen wiskundige wetenschappen zijn, tegenstribbelingen van professoren ten spijte. Om zich als een wetenschap te kunnen laten gelden, moet de gebruikte onderzoeksmethode aan een reeks vereisten voldoen. Hierbij gaat het vooral om methoden die in de fysische wetenschappen gelden, zoals definiëerbaarheid, kwantificeerbaarheid, reproduceerbaarheid, gecontroleerde omstandigheden, voorspelbaarheid en testbaarheid of falsifiëerbaarheid. Volgens deze criteria kan bijvoorbeeld klimatologie geen wetenschappelijk veld genoemd worden, omdat gecontroleerde omstandigheden duidelijk niet kunnen. Bio-evolutie valt ook buiten de toekenningsvoorwaarden. Chemie en fysica voldoen meestal wel aan alle gestelde voorwaarden.

Het success van empirische wetenschappen zoals natuurkunde sloeg al vroeg over op de sociale en humane wetenschappen met A. Comté, E. Durkheim en anderen voor hen, zoals J. Bentham en J.S. Mill. Om een lang verhaal kort te maken: volgens deze geleerden, die zich op de beroemde Hume beriepen, kon geldige kennis alléén verkregen worden door toepassing van de wetenschappelijke methode uit de empirische wetenschappen. Andere ontastbare zaken beschouwden ze als ideëengoed dat verwezen werd naar de metafysica of de godsdienst. Om theoretische economie een sociaal aanvaardbare wetenschap te maken, moest ze zich dus in een kleed van wetenschappelijkheid hullen. En zo geschiedde. Vandaar dat economie draait rond wiskunde en statistiek. Maar er is een probleem.

De aanname dat wetenschappelijke kennis enkel en alleen te verwerven valt door een strikte toepassing van deze methode is problematisch. Om aan te tonen dat geldige kennis ook buiten empirisch vastgestelde feiten kan liggen, is eenvoudig. Neem eens de volgende stellingen in overweging:

1. Het beginsel van de verwerping van niet-bestaande objecten: Voor alle objecten x geldt dat, als x eigenschappen heeft, dan moet x noodzakelijkerwijs bestaan.

2. Het beginsel van de verwerping van objecten zonder eigenschap: Voor alle objecten x geldt dat, als x bestaat, dan moet het noodzakelijkerwijs eigenschappen hebben.

Beide stellingen kunnen we niet empirisch bewijzen en zijn bijgevolg metafysische stellingen. Kennis over de structuren van alle mogelijke sferen van bestaan kunnen we hieruit afleiden, en bijgevolg ook kennis uit de sfeer van de realiteit. Deze stellingen behoren ook niet tot de sfeer van de logica omdat hun ontkenning geen logische contradictie inhoudt. Daarom zijn dit geldige ontologische waarheden. Nu we hebben vasstgesteld dat er ook waarheden bestaan buiten empirisch vaststelbare zaken, lijkt het duidelijk dat wetenschap die zich uitsluitend baseert op tastbare empirische feiten, zichzelf te kort doet.

Volgens bio-evolutionisten zijn we allemaal dieren en stammen we af van een soort apen. Wij reageren op elementaire impulsen die aangenaam of onaangenaam zijn met aangepast gedrag met weinig ruimte voor vrije wil, vanwege genetische programmatie. Ons lichaam zou sterk op een elektro-mechanische robot lijken. Best mogelijk, maar de mens is méér dan alléén een mechanische robot die reageert op impulsen en die meningen kan hebben. Elk dier reageert op impulsen en kan zelfs beslissingen nemen, bijvoorbeeld welke prooi te vangen. En robotten die meningen uiten gaan tegenwoordig onder de noemer ''spambots''.

Communicatie zoals die van bijen of van vaten is iets anders dan menselijk overleg tussen en met elkaar. Menswetenschappen zijn wetenschappen over het menselijk vrijwillig handelen en menselijk overleg. Theoretische economie (maar ook andere zoals bijvoorbeeld culturele antropologie of ook rechtswetenschap) is een menswetenschap. Dat is niet hetzelfde als een gedragswetenschap.

Wie de definitie van wat voor ''wetenschap'' moet doorgaan laat afhangen van wat de onderzoeksmethode in de fysica voorschrijft, miskent dat er buiten waarneembare tastbare waarheden nog andere waarheden zouden bestaan. Dit wetenschappelijk positivisme kan bijvoorbeeld geen uitspraak doen over het volgende:

-dat de straf moet overeenkomen met de wandaad of misdaad;
-dat het martelen van kinderen voor het plezier een laakbare daad is;
-dat een propositie en zijn ontkenning niet tegelijk waar kunnen zijn;
-dat wat voordien geweest is, op een gegeven ogenblik het heden was,…

De empirische wetenschapper kan geen uitspraak doen omdat in de positivistische wereld bovenstaande oordelen geen cognitieve betekenis hebben. In die wereld bestaat er niets wat "beter" is als iets anders. Nochtans is elke uitspraak hierboven waar voor elke mens, zelfs al bevindt die zich in een andere cultuur of aan de andere kant van de aardbol. Dit blijven waarheden onafhankelijk van plaats, tijd of cultuur. Wie ze miskent, beperkt nodeloos zijn kennisgebied. Verarming in de wetenschap zit in een klein hoekje. Wie deze oordelen naast zich neerlegt raakt ook verstrikt in een spiritueel nihilisme. 

De positivistische wetenschap kan niet anders dan het bovenstaande verwijzen naar het gebied van de religie of metafysica. Waarom niet gewoon naar de menswetenschappen? Omdat in de menswetenschappen dezelfde methodologie wordt gebruikt. Feiten scheiden van subjectieve waarden is de methode om tot ware kennis te komen. Alhoewel dit goed klinkt is het niet meer dan een slogan, ingegeven door een onaangepaste methode. De methode domineert bijgevolg het onderzoeksveld, daar waar het onderzoeksveld een aangepaste methode zou dicteren -- een omgekeerde wereld. Er is kennis en dan is er ook wetenschap...

Armer over de hele lijn

De eeuw van de verlichting bracht revoluties: vooral in technologie maar ook een daadwerkelijke omwenteling en zelfs omkering van alle culturele waarden: hoekstenen van de samenleving moesten het ontgelden, zoals de kerk, het gezin, eigendom, handel en ook geld.1 Tot voor de revoluties van de eeuw van de verlichting heerste de filosofie van de rede. Religieuse en seculiere misbruiken veroorzaakten dezelfde revoluties die het kind met het badwater hebben weggegooid. In de plaats van de filosofie van de rede kwam -ironisch- een ideologie van de macht. Dezelfde macht waarvan de glorieuze revolutie af wilde. Was het trouwens Nietzsche die de ''moord op God'' bekend heeft en die vanaf dat ogenblik een vacature op Hoog Niveau achterliet ?

De revolutionaire ondermijning van de hoekstenen van de samenleving, met een helpende hand van het positivisme in de harde wetenschappen die zijn methodiek oplegde aan andere wetenschappen enerzijds en de politieke en culturele revoluties anderzijds, luidde het einde in van het klassieke waardenstelsel dat gefundeerd was (en nog steeds is) in de realiteit van het mens-zijn. Zij leidde ook snel tot de vervanging van de klassieke waarden door een programma van sociale hervorming dat zijn inspiratie ontleende aan een verscheidenheid van utopische maatschappij-visies.2 Dat programma erkende slechts twee “waarden”:

-vooruitgang op alle gebieden en
-gelijkheid op alle gebieden.

De concrete specificatie van deze laatsten was en is een kwestie van politieke correctheid en (subjectieve) haalbaarheid. Met onderdrukkers, zoals aristocratie en clerus uit de weg geruimd, nam een andere religie de plaats in: de religie van de Staat. Welvaartstaat en verzorgingsstaat klinken weliswaar goed, maar er is -alweer- een probleem. Onoverkomelijk deze keer, vrees ik.

Om de gelijkheid van iedereen te bevorderen, moest er een nieuwe Scheidsrechter boven iedereen komen. Alleen met voldoende macht kan de nieuwe scheidsrechter (voordien Vorst, Paus of Keizer genoemd, nu hernoemd naar Staat) als nieuwe Plaatsvervangde Almachtige zijn functie uitoefenen. De vacature op hoog niveau kon niet langer openblijven. Alle politieke beloften moesten nu waar gemaakt worden. Om gelijkheid te realiseren moest de gelijkheid tussen de mensen en de Staat het helaas ontzien. Partijen die graag staan op de gelijkheid van en tussen mensen, vergeten dat anderen die wat méér gelijk zijn nu de plak zwaaien over iedereen, onder de vorm van een nieuwe plaatsvervangende en abstracte eenheid, de Staat genoemd, maar ook al haar geledingen zoals ambtenaren, commissies, agentschappen, en ik vergeet er nog veel meer.

En om vooruitgang te boeken, was het zaak om de notie van schaarsheid van middelen te verbannen, of minstens niet toe te geven. Schaarsheid heet nu eufemistisch ''herverdeling'' en vertaalt zich in verrijking voor de ene en verarming voor de andere. Helaas. Het verhaal van de herverdeling, al dan niet onder dwang, al dan niet onder de vorm van revolutie, oorlog, ''gerechtvaardigde belasting'', of de slogans van weleer ''laat de rijken de crisis betalen'' is een verhaal met een lange geschiedenis. Waar ook maar geen einde aan komt.  De ''onrechtmatig'' verworven welstand van de oude aristocratie en clerus was verbeurd verklaard en iedereen was nu rijk. Of ten minste de Staat was rijk, want die zou eerlijk herverdelen. En geld was er in overvloed. Vandaar dat de Staat in zijn almacht het zelf in copieuse hoeveelheden aanmaakt. Niemand hoeft nog arm te zijn. Vraag vooral niet wat er met de revolutionaire assignats gebeurd is. De realiteit heeft zin voor humor.

Vandaag is de Nationale Bank een filiaal van de Europese Centrale Bank. De oude barbaarse relikwieën en instituten werden bedankt voor bewezen diensten. Met de vooruitgang hoefde het allemaal niet meer. Financiële macht, voordien verdeeld over de gehele bevolking, is nu geconcentreerd in één bank. En... nee maar: de assignat is terug ! Weliswaar onder een andere naam... Dit maal onder ''wetenschappelijke'' begeleiding. Zowaar ! Interestvoeten, vroeger door een gigantische markt bepaald, worden vanaf nu ''wetenschappelijk verantwoord'' gemanaged door de ''economische wetenschappers'' van die Andere Onfeilbare: ''de Bank''.  Idiotie vermommen als vooruitgang heeft zo zijn gevolgen.

Op de begrafenis is het feest. "Let the good times roll !"  Of niet ?

In een goedbedoelde revolutie schuilde méér dan één addertje onder het gras. Compexiteit kenmerkt zich door ''emerging behaviour'', een moeilijk woord ''onverwachte verrassingen''.  De revolutie, zoals met zoveel dingen, werd gekaapt door extreme hoogmoed. In plaats van de de maatschappij te vermenselijken, bereikte de ''glorieuze revolutie'' het omgekeerde: de vermaatschappelijking van de mens.long march Immers, wie niet met de revolutie is, is er tegen, zo luidt de slogan. Robbespierre, aanvoerder van het Franse Directoire tijdens de revolutie, wist daar raad mee, totdat hij zelf... Vandaag hebben we geen dictator, maar een democratie. Iets minder gevaarlijk, maar net zo ingrijpend. Wie niet mee wil, wordt wel...(her) opgevoed. Of veroordeeld. De modus operandi bij heropvoeding is eigenlijk dezelfde als de vermaatschappelijking van de mens, in tegenstelling tot de vermenselijking van de maatschappij. Dissidente opinie kan rekenen op misprijzende afkeuring, zonder aangevoerde argumenten of rede, waarbij de ''maatschappelijk verantwoorde visie'' steevast alle andere visies met een argumentum ad baculum neerhaalt. Eigenaardig, want dezelfde gedachtenpolitie beroept zich op ''subjectieve waarde oordelen'' zodra dezelfde argumentatie tegen hen wordt ingezet.

-Sommigen zullen mij mogelijk na dit artikel verketteren als een ''paranoide'', anderen als een ''pseudo'' of een conspirationalist, nog anderen als uiterst rechts of uiterst links, een revolutionair, reactionair, anarchist, nihilist, fascist, katholiek, liberaal, atheist, libertijn, libertariër, vegetariër.... enz... De gekende tactiek van stemmingmakerij oftewel ''socialiseren van de mens'' van al wie ook maar dissident durft te denken. Doordacht en beredeneert denken (επιστημη) is uiteraard energie intensiever dan verdachtmakingen (δοχα). QED-

De plaatsvervangende filosofie van het debat en de rede, reeds voor de ''glorieuze revolutie'' verdreven door de hoogmoed van vermeende hogere of betere klassen, maakte plaats voor de religie van... nog meer hoogmoed in de vorm van de Staat. Verarming op het financiële vlak is geen Einzelgänger. Ze kwam aangewandeld met de hoogmoed op het spirituele en intellectuele vlak. De ons bij de revolutie beloofde vrijheid is verdampt en overgedragen aan een Hobbesiaanse staat. Of afgepakt. Het is maar zoals je het uitlegt.

Vandaag is de "wetenschap" de alwetende en almachtige religie, terwijl zij in werkelijkheid zwaar gehandicapt en geblindoekt is voor de realiteit van andere waarheden dan empirische. Economische theorie is een uitlaatklep voor statistici en andere kundigen, maar niet voor menswetenschappers. De Grote Economisten van na de ''glorieuze revolutie'' worden dan ook bedankt voor hun diepzinnige bijdragen met nobele prijzen, voor bewezen diensten. Niet de gewone mensen reiken die prijzen uit. Daarvoor lachen ze te hard, maar nooit luidop, beducht voor de gedachtenpolitie. Trouwens, ze moeten te hard werken. Met twee zelfs, onder bedreiging van verlies van wat moet doorgaan voor hun pensioen. U en ik worden met gevangenis bedreigd voor alles wat op een piramidespel gelijkt. Als de staat dat pensioen wil noemen mag je daar vooral niet mee lachen. Verboten....Dat was vroeger anders. Verarming, weet u wel.

Verdienstelijke intellectuelen mogen anders wel een aanspraak laten gelden op een Prestigieuze Prijs van een Bank. Niet dat de Bank beslist welk soort intellectuelen die prijs, of een leerstoel, of onderzoekstoelagen of beurzen kunnen krijgen. Ja, ja... We zijn met z''n allen overtuigd hoe compleet onmisbaar banken zijn. Vraag vooral niets over hoe de mensheid al duizenden jaren zonder banken heeft geleefd... Moderne banken worden uiteraard ''wetenschappelijk'' bestuurd, zal men u vertellen. Daar weet de Bankencommissie alles van. Of toch bijna. En ze zijn het distributiekanaal van ... jawel...geld, wat hen gelijk een bevoorrechte partner van de fabrikant maakt. Verdient alle bescherming, uiteraard. Ook tegen de realiteit die andere plannen heeft.

De Staat is de nieuwe Almachtige. Alleen de Staat heeft de macht om daadwerkelijk zijn recht op alles, ook op het leven van mensen, uit te oefenen. Alleen zij kan zonder instemming van hogerhand het respect voor de aloude natuurlijke rechten van mensen negeren. De NSA in de Verenigde Staten -maar ook haar Europese tegenhanger IntCen- weet daar uiteraard alles van. In hun hoedanigheid als staatsburgers zijn mensen dan ook niet gehouden tot respect voor zichzelf en elkaar, enkel tot respect voor de overheid en de wetten die zij oplegt.

Abstracte ''staatsburgers'' mogen naar hartenlust “goede doelen” bedenken en manieren voorstellen om hun medemensen “voor het goede doel” te bezwaren met herverdeling of verplichte solidariteit. Zolang de goede staatsburger maar beseft wat zijn rol is.
Die van mens is hij kwijt en die van abstracte burger kreeg hij in de plaats. De nummers die u van de wieg tot de kist toebedeeld krijgt, laten al zoiets vermoeden. Vrijwillige menselijke solidariteit in de vorm van een mutualiteit is eeuwenoud, maar een verplichte sociale verzekering is immers meer ''wetenschappelijk'' of was het nu ''economisch'' verantwoord? De staatsburger moet er zich ook bij neerleggen dat alleen een overheid het recht heeft die herverdelingsschema’s effectief te verwerkelijken. Daar weet men bij honderden Vlaamse Agentschappen en de Federale Economische, Sociale en Fiscale Inspecties alles van. En ook bij FOD Financiën zal men u alvast op hartelijk gelach onthalen wanneer u aanvoert dat uw geld ook werkelijk uw geld is. Verarming, zelfs al heb je je eigen geld of zelfs géén geld, daar weten ze dan in Cyprus, Griekenland, Spanje, Portugal of Ierland alles van. Niet dat wij daar iets zouden van weten. Zoiets gebeurt alleen bij anderen. Wij doen slechts onze burgerplicht.

Passief burgerschap vereist niet meer dan gehoorzaamheid en onderdanigheid. Daar weet men bij de Openbare Ministeries, parketten en Arbeidsauditoraten alles van. Maar de politiek actieve burger, die zijn “maatschappelijke verantwoordelijkheid” ernstig neemt, is nu wel een eigengereide wereldverbeteraar op zoek naar overheidsmacht, subsidies of een bevoorrecht statuut geworden. Hij of zij is niet méér geworden dan wat de revolutie wou wegmaken. Très drôle ! Daar mag je niet mee lachen. Verboten !

Wanneer de Staat uiteindelijk net iets minder dan almachtig blijkt, dan komt dat doordat ze te weinig passieve en te veel actieve burgers kent. Om goed te kunnen functioneren, moet ze veel passieve burgers hebben en autoritair genoeg zijn om de actieve burgers in toom te houden. Immers, als er te veel actieve burgers zijn, dan heeft hun accommodatie binnen de landsgrenzen repercuties die zich vertalen in voortdurend stijgende belastingen, onafbetaalbare overheidsschulden en onoverzichtelijke en zelfs tegenstrijdige wetgevingen. De actieve burger kan een mate van bevrediging verwachten, maar de passieve burger (lees: de gewone mensen) alleen frustratie en verarming. Hij of zij kan immers zijn overheid  de actieve burgerplannen niet meer bekostigen. Het maakt dan ook geen verschil welk politiek etiket het circus nog opgeplakt krijgt.

Het morrelende gepeupel zoals de gewone mensen genoemd werden voor de ''glorieuze revolutie'', morrelt na de revolutie alweer -en terecht. De Staat grijpt al hoe meer naar een klassiek middel van voor de revolutie: repressie. Want de nieuwe Almachtige voelt een aanslag op haar leven aankomen. De witte woede was daar het eerste teken van. Maar niet het laatste.

We zijn armer geworden. Financiëel, dat staat vast, met of zonder Piketty, Crombez of Marx. We zijn ook spiritueel armer geworden. Vraag maar aan Nietzsche. We zijn ook intellectueel armer. Nietwaar Mr. Desmet? Paul de Grauwe? Paul D''Hoore? Iemand thuis?

P. Van Coppenolle


1 Onder andere de industrialisatie van West Europa, doorbraken in geneeskunde en medicijn-technologie etc.

Cultuur: Bijvoorbeeld kon men vroeger spreken van Sinterklaas en zwarte Piet. Nu is zwarte Piet politiek niet correct. Er is soms sprake van cultuur-marxisme dat nu de politieke omwenteling mislukt is, zijn omwenteling tracht verder te zetten door zich op de omverwerping van bestaande cultuur te focussen en ze te vervangen met nieuwe culturele focussen.

Kerk: Met de Franse revolutie is de adeldom en de clerus afgeschaft onder de slogan égalité. De kerkgoederen werden genationaliseerd. Maar voordien vonden er al godsdienstoorlogen plaats zoals de Reformatie en de Contra-Reformatie.

Het gezin is in de nieuwe orde geen hoeksteen meer. De typische rollen verdwijnen, het aantal kinderen vermindert, samenwonen vervangt het huwelijk, echtscheidingen nemen toe, etc.

Eigendom als instituut krijgt het zwaar te verduren. Wie vandaag eigenaar is, kan rekenen op een aantasting van eigendomsrechten door allerlei beperkingen vanuit de politieke wetgeving. Ook cultureel worden eigenaars geklasseerd in de groep van uitbuiters. Het bezit van eigendom wordt ter discussie gesteld, zoals alle hoekstenen van een duizenden jaar oude traditie. Zou die zomaar ''uitgevonden'' zijn dan?

Handelaars worden vooral beschouwd als sociale pariahs die winst nastreven en afgeschilderd worden als Shakespeare''s beruchte Shylock. Daar komt bovenop het verhaal van de onrechtvaardigheid van het belastingsysteem waarbij handelaars vaak afgeschilderd worden als fraudeurs en bij implicatie schuldig aan de zware schuldenlast van anderen. De redenering gaat uit van de fraude van anderen, waardoor de Staat inkomsten misloopt en niet-fraudeur opdraait voor het tekort. 

Geld is altijd al een contentieux geweest. Daarover gingen de meeste oorlogen. Maar het instituut "geld" is vervangen door een centraal orgaan en daarmee werd macht gecentraliseerd. Het instituut "geld" is ook zo oud als de straat en tot stand gekomen door spontane menselijke wereldwijde coordinatie. Geen contract, geen overeenkomst is ook getekend om x of y als geld te beschouwen. Gouden en zilveren munten circuleerden spontaan en deden dienst als rekeneenheid (per gewicht ) en als waarde-eenheid. Gouden en zilveren munten zijn nog nooit door iemand verworpen ter delging van schuld. De geografische verspreiding en de decentrale macht over interestvoeten is een ander verhaal. De gouden en zilveren munten circuleerden wereldwijd, hun bijdrage tot de welvaart is onmetelijk. Uiteraard is macht een motief voor de omverwerping van een gedecentraliseerd instituut, vroeger de Latijnse monetaire unie genaamd.

2 Sofchozen, Kolchozen, collectiviteiten allerhande maar ook grotere gehelen zoals de welvaartsstaat en verzorgingsstaat.


Referenties

P. Van Coppenolle, Methodology, New Austrian School of Economics

Frank Van Dun, UGent, Prijs van de Vrijheid 2013, lezing.


 

Peter Van Coppenolle

Wat is het verschil tussen gewone en volle adoptie? Bij volle adoptie zal de geadopteerde, altijd een minderjarige, alle rechten en plichten vekrijgen zoals een gewoon kind. Hij of zij zal uw naam dragen en de juridische banden (niet noodzakelijk de emotionele) met de biologische ouders wordt verbroken. Dit kind erft dus niet meer van zijn natuurlijke ouders, tenzij bij testament en dan in het hoogste tarief van derden. Het spreekt vanzelf dat de juridische medewerking van de natuurlijke ouders (of de voogd en eventueel rechtbank in het geval van een wees) hierbij nodig is. De gewone adoptie kan zowel voor minderjarigen als volwassenen. Hierbij worden de juridische banden met de biologische ouders niet verbroken. Dit kind kan erven van zijn natuurlijke ouders en van zijn adoptieouders, maar in het hogere tarief als de geadopteerde een meerderjarige is (+18j). Tenzij er samenwoning of gezamenljke huishouding kan worden bewezen. Een uittreksel uit het bevolkingsregister is een weerlegbaar vermoeden. Voor andere meer gecompliceerde gevallen zal u ons willen contacteren. Bel ons voor een afspraak.

 

erfrecht

Peter Van Coppenolle

De zoektocht naar het meest verwerpelijke artikel in het fiscaal recht is geen eenvoudige opdracht. Het fiscaal recht staat immers bol van verwerpelijke artikelen. Als uit deze lijst echter één bepaling moet worden gekozen, dan gaat de hoofdprijs voor het meest verwerpelijke fiscale wetsartikel wat mij betreft toch naar artikel 108 W. Succ., omwille van de perverse effecten die deze bepaling kan hebben.

Artikel 108 W. Succ. is een fiscale fictiebepaling die de fiscus toelaat om op basis van een vermoeden van eigendom successierechten te heffen. Het artikel laat de administratie toe om te vermoeden dat vermogen vermeld in akten van eigendom op naam de overledene, nog steeds aanwezig is in diens nalatenschap op datum van het overlijden, en dus onderworpen moet worden aan successierechten. De erfgenamen kunnen dat vermoeden ontkrachten, maar dan moeten zij aantonen wat de erflater met zijn vermogen heeft gedaan. Als zij dat bewijs niet kunnen leveren, is de taxatie onvermijdelijk.

De wetgever wou er met artikel 108 W. Succ. voornamelijk voor zorgen dat ook handgiften van minder dan drie jaar voor het overlijden aan successiebelasting zouden worden onderworpen. Op zich valt dat te begrijpen, maar terzelfdertijd heeft de wetgever er ook voor gezorgd dat artikel 108 W. Succ. zeer perverse gevolgen kan hebben.

Waartoe dat kan leiden, kan makkelijk worden aangetoond met een simpel voorbeeld. Een alleenstaande heeft twee jaar voor zijn overlijden zijn onroerend goed verkocht voor 200.000 euro. Zijn broer, met wie hij geen enkel contact meer had, is zijn enige erfgenaam. Die aanvaardt de nalatenschap onder voorrecht van boedelbeschrijving. Op het ogenblik van het overlijden bevatte de nalatenschap enkel nog een tegoed op een spaarrekening van 50.000 euro. De broer, die niet op de hoogte was van de verkoop van het onroerend goed, ontvangt het tegoed van de nalatenschap en dient daarvoor een aangifte in. Nadien roept de fiscus het vermoeden van artikel 108 W. Succ. in en wordt de broer gevraagd te verklaren waar het saldo van de verkoop, hetzij 150.000 euro, naar toe is gegaan. Aangezien de broer geen enkel contact meer had met de overledene, kan hij daarover geen uitleg geven, met als gevolg dat van hem ook successierechten zullen worden gevorderd op het saldo van 150.000 euro. In totaal zal de broer 98.750 euro aan successierechten moeten betalen, daar waar hij in werkelijkheid slechts 50.000 euro uit de nalatenschap heeft verkregen. Het feit dat hij de nalatenschap heeft aanvaard onder voorrecht van boedelbeschrijving is daarbij irrelevant, aangezien dat geen bescherming biedt tegen de toepassing van artikel 108 W. Succ., hetgeen wettelijk is vastgelegd in artikel 73 W. Succ. De toepassing van artikel 108 impliceert dan ook simpelweg dat men vaak onwetendheid belast. Als men als erfgenaam niet op de hoogte is van het wel en wee van de erflater, dan loopt men door dit artikel, zelfs bij een aanvaarding onder voorrecht van boedelbeschrijving, het risico belast te worden op erfelijk vermogen dat men nooit heeft ontvangen, en kan men daardoor zelfs geruïneerd raken.

 

Europese Hof

Peter Van Coppenolle

De overheid mag burgers verplichten hun vingerafdruk af te geven bij het aanvragen van een identiteitskaart. Hoewel dat een schending van de privacy is, is die gerechtvaardigd. Dat oordeelt het Europese Hof van Justitie op 17/10/2013 (nr. C-291/12), dat wel vraagtekens zet bij de opslag ervan.

Het Europese Hof deed de uitspraak in de zaak van een Duitse advocaat, Michael Schwartz, die een paspoort wilde aanvragen maar weigerde zijn vingerafdrukken af te geven. De zaak escaleerde tot aan het Europese Hof, die nu heeft geoordeeld dat de overheid wel degelijk vingerafdrukken van burgers mag opeisen bij het aanvragen van een paspoort. De rechters erkennen dat het afnemen van vingerafdrukken de privacy schendt, maar die privacyschending is volgens hen gerechtvaardigd omdat paspoorten moeten worden beschermd tegen frauduleus gebruik, zo blijkt uit de uitspraak. Bovendien is er geen maatregel voorhanden die even goed werkt en de privacy minder schendt. Zo zijn irisscanners veel minder betrouwbaar en veel duurder. Wel stelt het hof vraagtekens bij de opslag van vingerafdrukken. De Europese richtlijn bevat geen rechtvaardiging om vingerafdrukken voor iets anders te gebruiken dan voor verwerking voor opname het paspoort, stellen de rechters. Dat andere gebruik van de vingerafdrukken databank is wel degelijk een schending van de privacy. De opslag zorgt ook voor problemen. Stel dat een jeugdige inbreker (jawel, de inbreker van de Pentagon computer was 16 jaar! ) zich toegang verschaft tot deze databank en voor zijn plezier alles doorelkaar rammelt....of zichzelf als prins Zus of Zo identificeert...of je kan het veel erger bedenken.

 

Peter Van Coppenolle

Lode Zielens schreef in 1932 het prijswinnend boek "Moeder, waarom leven wij?" De inspiratie voor de titel van dit stukje komt duidelijk van hem. Zielens groeide op in een arme buurt en overleefde de crisisjaren van het interbellum, totdat een V2 bom hem uiteindelijk op jonge leeftijd fataal werd. Hij kreeg een literatuurprijs voor zijn weergave van de harde werkelijkheid van armoed.

Elke rechtgeaarde student in (toegepaste) economische wetenschappen weet dat de hoogste concentratie van rijkdom (in een financiële zin dan) zich nochtans zou bevinden in de driehoek tussen Londen-Parijs-Amsterdam. En wij hebben een stapel redenen om tevreden te zijn in Vlaanderen. Dat mag ook even gezegd. Mensen die klagen over het gebrek aan keuze tussen 400 soorten kaas kunnen wellicht op ieders gestel werken.

Helaas verarmen we wel degelijk. In financiële zin en wellicht ook in een andere zin, maar daarover kunnen andere en geschiktere mensen zich uitspreken. De financiële verarming is zichtbaar, en toegegeven, niet alleen in Vlaanderen, maar wereldwijd. Waarom duiken er overal rapporten op over de kloof tussen rijk en arm ? Overheden wereldwijd proberen de kloof naar eigen zeggen dicht te rijden. Vele organisaties zetten zich in en vinden wellicht dat het ''dwijlen is met de kraan open". In wat volgt geef ik aan wat de directe oorzaken hiervan zijn op een mathematische basis. Andere oorzaken van verarming sluit ik niet uit. In wat volgt zal ik met eenvoudige logica en verstaanbare wiskunde duidelijk maken wat ik bedoel, zodat iedereen - en niet alleen specialisten- kunnen volgen. Bijgevolg is mijn uiteenzetting wellicht wat kort door de bocht voor de wetenschapper, maar hopelijk niet slaapverwekkend of irritant voor de gewone mens.

Wat is er fout?

Beeldt u even in dat u een landbouwer bent en dat u aan een nieuwe tractor toe bent. De tractor die u wil gaat per definitie 5 jaar mee, zo is hij ontworpen. Elk jaar bewerkt u uw land en elk jaar geeft uw tractor u dus een opbrengst van pakweg 2.500. De tractor brengt dus in totaal over 5 jaar 12.500 op. Als de tractor bij aanschaf 10.000 kost, dan heeft u de tractor in het vierde jaar terugverdiend. In het vijfde jaar houdt u wat extra over en heeft u een opbrengst op uw geinvesteerde middelen van 7,93%. (1)

Uw buurman is ook landbouwer en heeft ook dezelfde tractor gekocht. Maar toch is er een groot verschil. Zijn kosten werden verminderd door een rentevoet verlaging van de Centrale Bank. Met dezelfde tractor en hetzelfde land en met dezelfde oogst opbrengst heeft hij minder kosten. De tractor gaat nog steeds evenlang mee: 5 jaar en het land brengt niet meer op dan vroeger. Maar door de lagere financieringskost heeft hij een grotere marge. Het resultaat is echter niet dat de buurman rijker wordt. Hij verkoopt zijn opbrengst tegen dezelfde prijzen als u. In vergelijking met uw buurman bent u in een nadeel gebracht door de ingreep van een renteverlaging waarop u geen greep heeft. Uw buurman heeft echter geen reden om te lachen. Hij heeft ook een andere buurman en de Centrale Bank kondigde zonet nog een renteverlaging aan...

Het punt van het verhaal is dat niemand beter wordt van aanhoudende renteverlagingen. De middelen die mensen geïnvesteerd hebben, worden meedogenloos gemarginaliseerd en langzaam buiten werking gesteld. De eersten zijn tegen een te hoge kostprijs gefinancieerd vergeleken met de laatsten. Iedere investeerder ziet op zijn beurt lijdzaam toe hoe zijn geïnvesteerde middelen minder concurrerend worden gemaakt dan wat ze hadden kunnen zijn.

Hetzelfde geld voor werkgevers:

Op een geïnvesteerd kapitaal van 1.000.000 verdient men jaarlijks 50.000 ofwel 5%. Bij een aangekondigde rentedaling naar 2,5% is de opbrengst van 1.000.000 middelen nog 25.000. Ofwel verliest er iemand zijn baan, ofwel verdienen alle partijen minder (niet alleen de werknemers.)

Vaak werpt men tegen deze berekening allerlei bezwaren op. Soms denken mensen dat de eerste landbouwer overleeft, de tweede goed leeft en de derde rijk wordt. Dat is een fantasie en geen werkelijkheid. Wat er tussen fantasie en werkelijkheid komt te staan is het proces van prijsvorming. De prijs van een product of dienst wordt in werkelijkheid bepaald door de concurrentie (van de consumenten) en niet door de fabrikant.... De producent die minder kosten heeft kan aan een lagere prijs verkopen. (Ik maak abstractie van monopolies of kartels). De werkelijkheid is dat de derde landbouwer nog overleeft, de tweede landbouwer in moeilijkheden is en de eerste allang opgehouden heeft, hetzij vrijwillig, hetzij anderszinds. Alhoewel hun kosten niet onmiddellijk hoger werden, zijn hun marges wel degelijk uitgehold door de aanhoudende renteverlagingen.

De conclusie is dat men niet met wiskunde -en nog minder met de werkelijkheid- kan worstelen zonder te verliezen. Ook met de centrale bank kan men niet worstelen zonder te verliezen. Wie niet akkoord is met deze analyse, moet de volgende vraag beantwoorden: hoe is het mogelijk dat wij verarmen, terwijl er toch zoveel ''geld'' wordt gecreëerd ? De traditionele economische wetenschap biedt hier geen uitkomst omdat in hun ogen prijsvorming een functie is van het welgekende, maar nogal simplistische ''vraag en aanbod'' verhaal. Vreemd hoe sommige verhalen een leven van hun eigen beginnen leiden. Een ideologie noemt dat dan. De traditionele economische wetenschap zit er vol van.

Een 35 jaar durende strijd (sinds 1980) met een dalende rente heeft - zonder dat de traditionele economische wetenschap dit erkent- geleid tot wat we allemaal kennen: bedrijven die vertrekken of sluiten. Leegstand en verlaten winkels in steden en winkelstraten. Bedrijven verhuizen naar Oost Europa of verder. Record aantal faillissementen en mensen die hun werk verliezen. Voor hen die nog rechtstaan en werken, valt een steeds groter wordende last te beurt, ze moeten immers een groeiende niet-werkende bevolking ondersteunen. En de werkzoekenden - die hebben er in de meeste gevallen geen schuld aan. Verarming en een hoop mensen die zich afvragen wat er toch gebeurd is. En om dit alles te bestrijden: nog een renteverlaging?

Lode Zielens die keek ernaar en zuchtte: "Moeder, waarom werken wij?"


(1) Actuariële (niet lineaire) NPV berekening over de levensduur van de tractor.
Tel hierbij het probleem van dalende koopkracht van en met de rekeneenheid die ook de geldeenheid is en de berekening wordt op zijn zachst gezegd verwarrend (eigenlijk zinloos vanwege de onstabiele (ongedefiniëerde) eenheden.) Het vervolg van dit artikel leest u kroniek van een aangekondigde revolutie

6 Item(s)

Set Ascending Direction